as_czerwony.jpg
HomeKatar kotów

Katar kotów.

Lek. wet. Jarosław Balcerak

W artykule tym zajmiemy się omawianiem kolejnej jednostki chorobowej wywoływanej przez wirusy.

Bardzo często właściciele chorych kotów słyszą diagnozę „katar kotów”.

Zakaźny katar kotów wywoływany jest przez dwa rodzaje wirusów: herpesvirus (FHV-1) oraz calicivirus (FCV), ale zakażenie tymi wirusami jest zawsze wikłane nadkażeniami bakteryjnymi. Zakażeniom tym mogą towarzyszyć infekcje innymi rodzajami wirusów.

Choroba ta atakuje młode koty na całym świecie. Badania padłych kociąt ujawniły, że upadki z powodu wirusowych zakażeń spowodowane są wirusami FCV i FCV-1 wynoszą w wieku od 1 do 14 dnia życia 100% chorych zwierząt, natomiast w wieku od 15 do 34 dni notuje się 70% padłych kociąt.

Zakażenia tymi wirusami są bardzo powszechne u kotów przebywających w większych grupach, w schroniskach dla zwierząt, skupiskach dziko żyjących kotów oraz hodowlach. Bliski, bezpośredni kontakt między zwierzętami powoduje zakażenia od zwierząt aktualnie chorujących, zakażenia poprzez zainfekowane środowisko lub przez zakażenie od bezobjawowych nosicieli.

Przy kontakcie bezpośrednim wirusy FCV, FCV-1 wydalane są z katarem, łzami czy śliną. Zwierzę kichając rozpyla zakażone wydzieliny. Calcivirus może być przenoszony przez zakażone klatki, kuwety, miski. Jest on bardzo wytrzymały i utrzymuje się długo w środowisku zewnętrznym zdolny do zakażania w przeciwieństwie do herpesvirusa kotów-1.

Zakażenie wirusem FHV-1 wywołuje zachorowanie zazwyczaj u kociąt w okresie odsadzania. U kociąt w wieku od 6 do 12 tygodni pojawia się silny katar i zapalenie spojówek. Zwierzęta często kichają, zaczynają mniej jeść i są osowiałe. Wypływ z nosa i worków spojówkowych początkowo śluzowy, przechodzi w śluzowo ropny. Wydzielina zasychając zatyka nozdrza, zwierzę zaczyna oddychać jamą ustną. Chore zwierzęta odwadniają się z powodu podwyższonej temperatury.

Część zwierząt po kilkunastu dniach może samoistnie wyzdrowieć. Jeżeli choroba ulega dalszemu rozwojowi może dojść do zapalenia jamy ustnej, gardła, a nawet płuc. Dołączają się zakażenia bakteryjne. Pojawia się światłowstręt, ropne wycieki z worków spojówkowych i nosa, dochodzi do zmian zapalnych rogówki, pojawiają się objawy zapalenia górnych dróg oddechowych oraz płuc.

U młodych kociąt występują liczne upadki.

Zakażenie wirusem FCV u kotów może powodować różne nasilenie zmian chorobowych. Zależy to od szczepu calicivirusa, a więc może dojść do niewielkich zmian chorobowych obejmujących stanem zapalnym błony śluzowe.

Niekiedy występuje ciężka uogólniona caliciviroza z wysoką temperaturą, brakiem apetytu. Pojawiają się nadżerki, owrzodzenia w jamie gębowej. Dochodzi do intensywnego wypływu z nosa, worków spojówkowych. Dochodzi do obrzęku okolic głowy, kończyn oraz owrzodzeń skóry, nosa, małżowin usznych, opuszek itp. Może dojść do silnej duszności z powodu gromadzenia się płynu w klatce piersiowej.. Śmierć następuje na skutek niewydolności krążenia.

Leczenie jest uzależnione od stopnia zaawansowania choroby oraz od jej przebiegu i polega na przeciwdziałaniu powikłaniom bakteryjnym (antybiotykoterapia – chemioterapia) poprzez stosowanie leków przeciwbakteryjnych o szerokim zakresie działania.

Przy odwodnieniu i braku łaknienia konieczne jest nawadnianie i odżywianie dożylne. Powinno się podawać wspomagająco witaminy z grupy A, C, B.

Bardzo ważnym czynnikiem jest utrzymanie pacjentów w ciepłym pomieszczeniu ze zwiększoną wilgotnością powietrza, co ułatwia chorym zwierzętom oddychanie, zapobiega nadmiernemu odwodnieniu.

Stosuje się dożywianie dietami skoncentrowanymi w postaci półpłynnej papki, którą podaje się doustnie.

Częste przemywanie okolic oczu, nosa, warg, a tym samym usuwanie wysięku ułatwia chorym zwierzętom oddychanie i usuwanie ropnego wysięku.

Profilaktyka to głównie szczepienia. Na naszym rynku dostępne są szczepionki różnych firm zawierające osłabione zarazki calicivirusów i herpesvirusów-1. Szczepienia nie zapobiegają zakażeniu, ale powodują łagodniejszy przebieg schorzenia, zmniejszają ryzyko wystąpienia kataru.

Szczepimy kocięta w wieku 8-9 tygodni, w czasie ustępowania odporności matczynej (biernej) w celu wytworzenia odporności nabytej (czynnej). Kocięta powinno się doszczepiać ponownie po 3 tygodniach. Szczepienia te powinno się powtarzać conajmniej raz na trzy lata.

Trzeba pamiętać o możliwym nosicielstwie wirusów FHV-1, FCV, o które należy podejrzewać kotki, których kocięta chorują na katar w wieku 6-8 tygodni. Kocięta od tych kotek powinny być odsadzane i izolowane od matek i innych kociąt.

 

Bibliografia:

  • Tadeusz Frymus, „Wirusowe, bakteryjne, grzybicze i prionowe choroby kotów”, Psychoedukacja, Warszawa 2005.
  • Marian C. Horzinek, Vera Schmidt, Hans Lutz, „Praktyka kliniczna: Koty”, Wydawnictwo Galaktyka.

 

Lecznica As 2012